قومیت‌‏گرایی؛ راهی برای تغییر مرزبندیها در منطقه غرب آسیا

*کشورهای غربی برای تغییر مرزبندی‌های منطقه غرب آسیا نخست از سیاست تغییر «دینی- مذهبی» استفاده کردند و در مرحله دوم نیز سیاست تفرقه‌افکنی «قومیت و نژاد» بکار گرفته‌اند.

- یادداشتی از «حسن صادقیان» کارشناس مسائل سیاسی
 تغییر غیر عادی مرزبندی‌ها در یک منطقه و یا سرزمین معمولاً به دو دلیل استقلال و خودمختاری داخلی و دخالت عامل خارجی اتفاق می‌افتد. در هر دو مورد موضوعاتی نظیر دین و مذهب، نژاد – قومیت، منافع منطقه‌ای و بین‌المللی بهانه‌های مهمی هستند که از سوی استقلال طلبان داخلی و یا مداخله کنندگان خارجی مطرح می‌شوند. در بحران اخیر خاورمیانه و موضوع استقلال کُردها در عراق هم مسائل «مذهب» و «قومیت» مطرح هستند که ریشه تاریخی دارند.
حدود 100 سال پیش (1916) کشورهای غربی برای تضعیف امپراطوری عثمانی به دنبال تجزیه سرزمینی آن بودند؛ در این خصوص به دلیل گستردگی و پذیرش حاکمیت دینی امپراطوری عثمانی در منطقه خاورمیانه، تقریباً امکان بهره‌برداری از روش تغییر «دین و مذهب» وجود نداشت؛ لذا جهان مسیحیت تنها راه ممکن برای نفوذ و نابودی را در موضوع «نژاد و قومیت» یافت؛ در این راستا عرب‌ها را علیه ترک‌های عثمانی تحریک کرده و شوراندند که نتیجه آن تجزیه و فروپاشی امپراطوری عثمانی و تقسیم مناطق استقلال یافته همانند عراق و سوریه و لبنان [طبق معاهده سایکس پیکو] میان انگلیس و فرانسه بود. به عنوان مثال بریتانیایی‌ها با سلطان حسین‌ بن‌علی، حاکم مکه و سه فرزندش قول داده بودند در ازای قیام و مقابله با عثمانی‌ها در شبه جزیره عربستان، صاحب کشوری بزرگ در منطقه عربی خاورمیانه بشوند.
 

ادامه مطلب

طبقه بندی: سیاسی، 
برچسب ها: یادداشت، حسن صادقیان، نشریه آوای صبح،  

تاریخ : پنجشنبه 13 مهر 1396 | 11:33 ق.ظ | نویسنده : علی علی زاده | نظرات
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.